چرا نگاه نکردم؟ مانند آن زمان که مردی از کنار درختان خیس گذر میکرد

ما اقیانوس بودیمطنین آب در خمِ گوش هایمان میلغزیدو کشتی های شناور بر موج های سِتُرگدسته دستهبر لنگرگاهِ گسست ما از خودپهلو میگرفتندشعله ای بودیم در تبِ تنوی خودو چیزی به جز جگر سوخته قوام نمیگرفتخا